فال حافظ غزل ۱۹۰: کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

ای صاحب فال، حافظ در این غزل چشم به راه لطفی است که اگر برسد، همه چیز را دگرگون می‌کند. او می‌گوید روزی که قلم مشکین یار از ما یاد کند، پاداش آزاد کردن دویست بنده را خواهد برد؛ یعنی یک یادکرد کوچک چه اندازه می‌تواند دلی را زنده کند. بیت شاهد بشارتی برای توست: امتحان کن، اگر لطف تو ویرانه‌ای چون مرا آباد کند، گنج‌های بسیاری از مراد به تو خواهند داد. یعنی نیکی کردن به دیگران، دری به سوی کامیابی خودت است. حافظ از خدا می‌خواهد در دل خسرو شیرین بیندازد که بر سر فرهاد گذری کند، و می‌گوید یک ساعت دادگری برای شاه بهتر از صد سال طاعت و زهد است. این یعنی کردار عادلانه و مهربانانه از عبادت ظاهری برتر است. در پایان، شاعر که در شیراز به مقصود نرسیده، روز سفر به بغداد را خرم می‌خواند؛ گاهی تغییر مکان یا مسیر، راه را باز می‌کند.