فال حافظ غزل ۸۷: حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

ای صاحب فال، حافظ غزل را با بیتی پرمعنا آغاز می‌کند: حسن تو به همراهی ملاحت جهان را گرفت؛ آری، با اتفاق و همدلی می‌توان جهان را گرفت. این بیت شاهد فال توست و می‌گوید کاری که در سر داری، اگر با همراهی دیگران و یکی شدن نیروها پیش برود، به نتیجه می‌رسد. تنها جنگیدن تو را خسته می‌کند، اما همدلی راه را کوتاه می‌سازد. حافظ از آتشی پنهان در سینه‌اش سخن می‌گوید که خورشید شعله‌ای از آن است و از شمعی که می‌خواست راز خلوتیان را فاش کند، اما زبانش سوخت؛ پس رازهای مهمت را نگه دار. او می‌گوید آسوده بر کنار بودم چون پرگار، اما گردش روزگار مرا چون نقطه در میان گرفت؛ یعنی گاهی ناخواسته در مرکز ماجراها قرار می‌گیری. پیام پایانی غزل پختگی است: بر برگ گل با خون شقایق نوشته‌اند که هر که پخته شد، شادی را برگزید. کسی که سرانجام کار جهان را دید، از غم سبک شد. سنجیده باش و غم بیهوده نخور.