فال حافظ غزل ۲۴: مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

ای صاحب فال، حافظ در این غزل با جسارتی رندانه می‌گوید از من مست، طاعت و صلاح مخواه، زیرا از روز الست به پیمانه‌کشی شهره شده‌ام. او همان دم که از چشمه عشق وضو ساخت، بر هر چه هست چهار تکبیر زد؛ یعنی دل از همه چیز جز عشق برید. این غزل از سرسپردگی کامل سخن می‌گوید و از رازی که در تقدیر نهفته است. بیت شاهد فال تو امیدبخش‌ترین بیت غزل است: اینجا کمر کوه از کمر مور کمتر است؛ ای باده‌پرست، از در رحمت ناامید مشو. یعنی در درگاه رحمت، بزرگ و کوچک یکسان‌اند و هیچ کس به‌خاطر ضعف یا خطایش رانده نمی‌شود. اگر نگرانی که شایسته آنچه می‌خواهی نیستی، این فال به تو دلگرمی می‌دهد. بیت پایانی نیز طنزی شیرین دارد: حافظ از دولت عشق چون سلیمان شد، اما از وصل یار جز باد به دستش نیست. یعنی دارایی عاشق، خود عشق است، نه آنچه از آن به دست می‌آید. پس امیدت را زنده نگه دار و از راه بازنگرد.