فال حافظ غزل ۲۵: شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

ای صاحب فال، غزل با شکفتن گل سرخ و مستی بلبل آغاز می‌شود و صلای شادی به صوفیان داده می‌شود. حافظ می‌گوید توبه‌ای که چون سنگ محکم می‌نمود، با یک جام شیشه‌ای شکست؛ یعنی گاهی تصمیم‌هایی که خیال می‌کنیم تغییرناپذیرند، در برابر زیبایی زندگی رنگ می‌بازند. در بارگاه بی‌نیازی، پاسبان و سلطان و هوشیار و مست یکسان‌اند. جهان کاروانسرایی با دو در است و کوچ از آن ناگزیر، پس چه فرقی می‌کند ایوان معیشت بلند باشد یا پست؟ حافظ یادآوری می‌کند که شادی بی‌رنج به دست نمی‌آید. بیت شاهد فال تو این است: ذهنت را از بود و نبود رنجه مکن و خوش باش، که پایان هر کمالی نیستی است. حتی شکوه آصف و اسب باد و زبان پرندگان سلیمان به باد رفت. این فال تو را از دلبستگی بیش از اندازه به داشته‌ها و نگرانی از نداشته‌ها رها می‌کند. تیری که پرتاب شود، زمانی در هوا می‌ماند و سرانجام به خاک می‌نشیند؛ پس با غرور پرواز نکن و از راه بیرون نرو.