فال حافظ غزل ۳۶۵: عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از عمری سخن می‌گوید که در راه غم عشق گذشته و در آن روی و ریای خلق را به یک سو نهاده است. او طاق و رواق مدرسه و قیل و قال علم را در راه جام و ساقی ماه‌رو گذاشته؛ یعنی دل را بر ظاهر و عنوان ترجیح داده است. بیت شاهد فال تو پیامی ژرف دارد: ما ملک عافیت را با لشکر نگرفته‌ایم و تخت سلطنت را به زور بازو برپا نکرده‌ایم. آرامش و سربلندی واقعی با زور و جنگ به دست نمی‌آید، بلکه از راه دل و تسلیم و صفا می‌رسد. اگر این روزها می‌کوشی چیزی را با فشار و اصرار به دست آوری، شاید وقت آن باشد که راه نرم‌تری برگزینی. حافظ عمری به امید اشارتی چشم به گوشه ابروی یار دوخته است، همچون کسانی که چشم به هلال ماه دارند. او سر سودایی را از ملال چون بنفشه بر زانو نهاده است. صبوری و امید در کنار هم، راز این غزل است و دل سرگشته سرانجام در حلقه گیسوی یار آرام می‌گیرد.