فال حافظ غزل ۳۸۲: فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان

ای صاحب فال، این غزل حال بیماری است که بر بستر افتاده و یار به عیادتش آمده است. حافظ می‌گوید حالا که آمده‌ای، بر سر این خسته فاتحه‌ای بخوان و لب بگشا، که لعل لبت به مرده جان می‌بخشد. او از یار می‌خواهد که اگر طبیب است، زبانش را ببیند و بداند دود سینه‌اش بار دل است. تب عشق استخوانش را گداخته و رفته، اما آتش مهر از استخوانش نمی‌رود. تصویر شیشه‌ای که به طبیب می‌برند، ظریف و طنزآمیز است: کسی که خود جام عیش به من داده، چرا اکنون شیشه‌ام را نزد طبیب می‌برد؟ یعنی درمان این درد نزد خود یار است. پیام این فال آن است که گاهی دوای دل، حضور و سخن گرم کسی است که دوستش داری، نه نسخه‌های بیگانه. بیت پایانی نیز امیدبخش است: شعر حافظ شربتی از آب زندگی است. دل خسته‌ات به زودی با یک دیدار، یک پیام یا یک سخن مهربان جانی تازه می‌گیرد.