فال حافظ غزل ۳۸۳: چندان که گفتم غم با طبیبان

ای صاحب فال، این غزل کوتاه، فریاد دلی غریب است که هرچه غم خود را با طبیبان گفته، درمانی نیافته است. حافظ از گلی گلایه می‌کند که هر دم در دست بادی است و از بلبلان شرم نمی‌کند؛ یعنی معشوقی که وفایش ناپایدار است. اما در میانه غزل، دعایی پرامید می‌درخشد: یا رب امان بده تا چشم دوستداران بار دیگر روی دوستان را ببیند. این بیت شاهد فال توست و نوید دیداری را می‌دهد که در انتظارش هستی. صندوقچه محبت مهر و قفل خود را ندارد و حافظ دعا می‌کند که کام رقیبان روا نشود. سپس رو به بخشنده بزرگ می‌گوید: تا کی از سفره بخشش تو بی‌نصیب باشیم؟ این فال می‌گوید که دوران غربت و ناکامی پایان‌پذیر است. اگر کسی را از دست داده‌ای یا از عزیزی دور افتاده‌ای، امید دیدار زنده است. بیت آخر نیز یادآوری می‌کند که پند خردمندان را بشنوی تا شیفته دنیای گذرا نشوی و دلت را به جای استوار ببندی.