فال حافظ غزل ۴۰۶: گفتا برون شدی به تماشای ماه نو

ای صاحب فال، این غزل با گفت‌وگویی شیرین آغاز می‌شود. یار به حافظ می‌گوید به تماشای ماه نو رفتی؟ از ماه ابروان من شرمت باد. او یادآوری می‌کند که عمری است دلت اسیر زلف ماست، پس از نگه‌داشتن جانب یارانت غافل مشو. زلف یار چنان است که هزار نافه مشک در برابرش به نیم‌جو نمی‌ارزد، پس عطر عقل را به آن مفروش. بیت شاهد فال پیامی امیدبخش و صبورانه دارد: تخم وفا و مهر در این کشتزار کهن، آن‌گاه آشکار می‌شود که فصل درو برسد. این تصویر به تو می‌گوید که نیکی‌ها و وفاداری‌هایت گم نمی‌شوند؛ مانند دانه‌ای در خاک‌اند که زمانش که برسد، به بار می‌نشیند. شاید اکنون نتیجه تلاش و محبتت را نمی‌بینی، اما فصل درو در راه است. حافظ از رمز اختران کهن‌سیر و هلال ماه سخن می‌گوید که یادآور گذر شاهان کهن است؛ یعنی جهان می‌گذرد و تنها وفا می‌ماند. درس عشق را از پیر مغان بیاموز و شکیبا باش.