فال حافظ غزل ۴۱۰: ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو

ای صاحب فال، این غزل ستایشی است از پادشاهی که قبای شاهی بر قامتش راست آمده و همای اقبال هر جا سایه چترش بیفتد، جلوه می‌کند. حافظ از دانایی و سخنوری او می‌گوید، از قلمی که چون طوطی خوش‌لهجه شکر می‌خاید و از جامی که آنچه اسکندر جست و نیافت، تنها جرعه‌ای از آن بود. اما برای تو کلید فال در بیت هشتم است: عرض حاجت در آن پیشگاه نیازی به گفتن ندارد، چون هیچ رازی از روشنی رای او پنهان نمی‌ماند. یعنی خواسته‌ای که در دل داری، پیش از آنکه بر زبان بیاوری، دیده شده است. حافظ در پایان با شوخی شیرینی می‌گوید پیرانه‌سر جوانی می‌کند، به امید عفوی که جان می‌بخشد و گناه می‌زداید. این فال نشان از اقبال و پشتیبانی دارد؛ شاید کسی بزرگ‌تر یا صاحب‌نفوذ در کارت یاری‌ات کند. اگر خطایی کرده‌ای، امید به بخشش داشته باش و با فروتنی پیش برو.