فال حافظ غزل ۴۰۹: ای خونبهای نافه چین خاک راه تو

ای صاحب فال، حافظ در این غزل خاک راه محبوب را چنان گران‌بها می‌داند که خونبهای نافه مشک چین است و خورشید را پرورده سایه گوشه کلاه او. عاشق شب‌ها با ستارگان سروکار دارد و از حسرت روی ماه‌گونه یار بیدار می‌ماند. در بیت ششم دردی آشنا پیداست: یاران همنشین همه از هم جدا شده‌اند و تنها آستانه دولت‌پناه دوست باقی مانده است. شاید تو نیز این روزها احساس تنهایی می‌کنی و می‌بینی همراهان قدیم هر یک به راهی رفته‌اند. اما بیت پایانی نوید روشنی دارد: حافظ، از عنایت طمع مبر، که سرانجام دود آه تو آتش در خرمن غم می‌زند. یعنی همین سوز دل و دعای پنهانت بی‌اثر نمی‌ماند و روزی انبوه اندوهت را خواهد سوزاند. فال تو امید را بشارت می‌دهد؛ پناهی که به آن دل بسته‌ای، تو را رها نمی‌کند و لطفی که چشم انتظارش هستی، دیر یا زود از راه می‌رسد.