فال حافظ غزل ۳۵۸: غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با غمی آغاز می‌کند که کرانه‌ای برایش نمی‌بیند و درمانش را تنها در شراب ارغوانی می‌یابد. این غم، غم زمانه است؛ همان نگرانی‌های عمومی که گاه دل آدمی را می‌فشارد. بیت شاهد راهکاری روشن دارد: از آفتاب قدح، ارتفاع عیش را بگیر، چرا که طالع وقت را چنان نمی‌بینم. یعنی شادی را امروز دریاب، چون معلوم نیست فردا چه پیش می‌آید. حافظ همچون منجمی که با اسطرلاب ارتفاع خورشید را اندازه می‌گیرد، از تو می‌خواهد لحظه مناسب را بسنجی و از دستش ندهی. او می‌گوید نشان اهل خدا عاشقی است و این نشان را در مشایخ شهر نمی‌بیند؛ پس معیار را در مهر و صداقت بجوی، نه در عنوان و جایگاه. حافظ از نبودن اهل دلی که جرعه‌ای ببخشد گله می‌کند، اما در پایان به سفینه شعر خود دل خوش است و سرمایه سخن را جز در این دریا نمی‌بیند. تو نیز گنج خود را در توانایی‌های درونت بجوی.