فال حافظ غزل ۳۵۹: خرم آن روز کز این منزل ویران بروم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از اشتیاق رفتن و رها شدن سخن می‌گوید: خوشا روزی که از این منزل ویران بروم، آسایش جان بجویم و در پی جانان راه بیفتم. بیت شاهد فال تو از دلی خبر می‌دهد که از جایی یا حالی خسته شده و آرزوی دگرگونی دارد. حافظ می‌گوید دلش از وحشت زندان اسکندر گرفته و می‌خواهد رخت ببندد و تا ملک سلیمان برود. این زندان می‌تواند محیطی تنگ، کاری بی‌روح یا عادتی کهنه باشد. فال تو نشان می‌دهد که این دگرگونی در راه است و می‌تواند هم بیرونی باشد و هم درونی؛ سفری به شهری دیگر یا سفری به سوی خود راستینت. حافظ نذر کرده که اگر از این غم رها شود، شادان و غزل‌خوان راه بیفتد. یعنی پایان این دوره تلخ، با سبکی و شادمانی همراه است. او از پارسایان هم مدد می‌خواهد؛ پس در این راه از دعای خیر و همراهی دلسوزان بی‌نیاز نیستی. با امید و دلی سبک رخت سفر ببند.