فال حافظ غزل ۴۹۰: در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی

ای صاحب فال، حافظ در این غزل خود را شیداترین کس در دیر مغان می‌خواند؛ خرقه‌اش جایی گرو باده است و دفترش جایی دیگر. این تصویر دلی است که همه چیز را در راه عشق داده و پراکنده شده. اما بیت شاهد نیاز اصلی او را آشکار می‌کند: دل که آیینه شاهی است، غباری گرفته؛ از خدا همنشینی روشن‌رای می‌طلبم. گویا تو نیز این روزها در دلت غبار و تیرگی حس می‌کنی و به کسی نیاز داری که با روشنی اندیشه‌اش، آیینه دلت را صیقل دهد. حافظ می‌گوید اگر نرگس از شیوه چشم تو لاف زد، مرنج، زیرا اهل نظر از پی نابینا نمی‌روند؛ یعنی ادعای بی‌پایه دیگران ارزش تو را نمی‌کاهد. او از اشک چشمش جوی‌ها به دامان روان کرده تا شاید سروقامتی را در کنارش بنشانند. در روزهای آینده، به‌جای پراکنده کردن خود، دل را به همنشینی دانا و یکدل بسپار؛ این همراهی غبار را می‌زداید و راهت را روشن می‌کند.