فال حافظ غزل ۳۲۳: ز دست کوته خود زیر بارم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل کوتاه با فروتنی از دست کوتاه خود می‌گوید و از بالابلندان شرمسار است. شاید تو نیز این روزها احساس می‌کنی توانت به اندازه آرزوهایت نیست و از مقایسه خود با دیگران رنج می‌بری. شاعر شب تا صبح اختر می‌شمارد و از چشم بیدارش می‌توان اوضاع گردون را پرسید؛ نشانی از بی‌خوابی و دل‌مشغولی. اما او در همین حال نکته‌ای ارجمند می‌یابد: از بازوی خود بسیار سپاسگزار است که زور مردم‌آزاری ندارد. این بیت شاهد فال توست. ضعفی که گمان می‌کنی، شاید در حقیقت پاکی و بی‌آزاری توست. قدرتی که به آزار دیگران بینجامد، ارزش داشتن ندارد. حافظ شکر نعمت را به جا می‌آورد و از جام سپاسگزار است که او را از راز روزگار آگاه کرده است. در پایان، با آنکه سرش چون سر حافظ مست است، به لطف آن سری که می‌شناسد امیدوار است. پس امیدت را به لطفی بزرگ‌تر از توان خودت ببند.