فال حافظ غزل ۳۲۴: گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم

ای صاحب فال، نخستین بیت این غزل برای تو پیامی روشن دارد: هرچند از زلف یار گرهی در کارم افتاده، همچنان از کرمش چشم گشایش دارم. یعنی گرهی که این روزها در کارت افتاده، پایان راه نیست. حافظ می‌گوید سرخی رویش را بر شادی حمل نکنند، که این سرخی عکس خون دل است که چون جام از رخسارش بیرون می‌زند. شاید تو نیز در ظاهر آرام می‌نمایی اما در دل غمی داری که دیگران نمی‌بینند. شاعر شب همه شب پاسبان حرم دل است تا جز اندیشه یار چیزی در آن راه نیابد؛ این یعنی نگهداشتن تمرکز و دل را از پراکندگی حفظ کردن. او خود را شاعر ساحری می‌داند که از نی قلمش قند و شکر می‌بارد؛ پس توانایی‌هایت را دست‌کم نگیر. با این همه، بخت او به خواب رفته و در انتظار نسیم عنایتی است که بیدارش کند. فال تو می‌گوید آن نسیم در راه است؛ به کرم امیدوار بمان و دلت را پاک نگه دار.