فال حافظ غزل ۳۲۵: گر دست دهد خاک کف پای نگارم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از عاشقی می‌گوید که اگر خاک کف پای نگار به دستش برسد، آن را چون سرمه بر لوح چشم می‌کشد. او در امید کنار یار غرق شده و آرزو دارد موج اشکش او را به ساحل برساند. شاید تو نیز این روزها میان امید و دلتنگی در نوسانی. اما بیت شاهد این فال هشداری لطیف دارد: امروز از وفای من سر مکش و از آن شبی بیندیش که من از غم دست به دعا بردارم. یعنی دعای دل شکسته اثری پنهان دارد و بی‌مهری بی‌پاسخ نمی‌ماند. اگر کسی در حق تو کوتاهی کرده، داوری را به آه سحرگاهی بسپار و خود را آلوده کینه مکن. حافظ از باد می‌خواهد نسیمی از آن باده شفابخش بیاورد تا خمارش را درمان کند؛ تو نیز به دنبال آرامشی باش که خستگی دلت را برطرف کند. در پایان می‌گوید دامن از من خاکی مفشان، که پس از من باد غبارم را از این در نخواهد برد؛ وفاداری‌اش تا همیشه است.