فال حافظ غزل ۳۲۶: در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از صنمی دلنواز در نهانخانه عشرت خود می‌گوید که از سر زلف و رخسارش نعل در آتش دارد؛ یعنی دلش بی‌قرار و مشتاق است. او با صدای بلند خود را عاشق و رند و می‌خواره می‌خواند و همه این منصب‌ها را از آن حور پری‌وش می‌داند. شاید تو نیز دلبستگی‌ای داری که تو را بی‌سروسامان کرده و از ناز و بی‌اعتنایی آن خسته‌ای. شاعر در کاشانه رندان نقل شعر شکرین و می بی‌غش آماده کرده است؛ یعنی دلش را برای پذیرایی از یار مهیا نگه داشته است. اما بیت پایانی این غزل، شاه‌بیت فال توست: چون غم و شادی جهان در گذر است، بهتر آن است که خاطر خود را خوش نگه داری. نه غم امروز ماندگار است و نه شادی‌ای که دیروز داشتی. فال تو دعوتی است به سبک‌بالی و آرامش؛ حال خوبت را به گروی رفتار دیگران مگذار و از لحظه‌های پاک زندگی بهره ببر.