فال حافظ غزل ۲۴۳: بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با بوی خوشی آغاز می‌کند که هر کس از باد صبا شنید، از یار آشنا سخن آشنا شنید. او از شاه حسن می‌خواهد که نگاهی به حال گدا بیفکند و از ریای دلق‌پوشان صومعه دلزده است. حافظ در جستجوی محرم رازی است که دل یک زمان شرح دهد چه گفت و چه‌ها شنید؛ و گله می‌کند که دل حق‌گزارش سزاوار سخن ناسزا از غمگسار نبود. شاید تو نیز این روزها از کسی دلگیری و حرفی نیشدار شنیده‌ای. اما حافظ با فروتنی می‌گوید اگر از کوی او محروم شدم چه باک، از گلشن زمانه چه کسی بوی وفا شنید؟ بیت شاهد پند اصلی فال توست: پند حکیم سراسر درستی و عین خیر است و خجسته کسی که آن را با گوش رضا بشنود. یعنی در این مرحله، به نصیحت آدمی دانا و دلسوز گوش بسپار. حافظ در بیت پایانی می‌گوید وظیفه تو دعا گفتن است و بس؛ در بند آن مباش که شنید یا نشنید. در روزهای آینده، با پذیرش پند و رها کردن دلخوری، آرامش به دلت بازمی‌گردد.