فال حافظ غزل ۴۷۰: سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

ای صاحب فال، این غزل فریاد دلی است که از درد لبریز شده و از تنهایی به جان آمده است. حافظ در بیت نخست مرهمی می‌جوید و همدمی می‌خواهد؛ و شاید تو نیز این روزها سنگینی باری را حس می‌کنی که با کسی در میان نگذاشته‌ای. او از سپهر تیزرو آسایش نمی‌جوید و می‌داند روزگار آرام نمی‌گیرد. زیرکی حال او را می‌بیند و می‌خندد که روزگارش سخت و کارش شگفت و حالش پریشان است. حافظ خود را در چاه صبر سوخته می‌بیند و رستمی می‌طلبد که او را برهاند، همچون بیژن در چاه. اما غزل نکته‌ای ژرف هم دارد: در راه عشق، امن و آسایش خود بلاست و رهرو باید جهان‌سوز باشد، نه خام و بی‌غم. حافظ می‌گوید آدمی واقعی در این عالم خاکی کمیاب است. پیام فال تو این است که دردت نشانه پختگی است، نه شکست؛ اما تنها نمان. همدمی که می‌جویی را باید فعالانه پیدا کنی و دلت را با او سبک کنی.