فال حافظ غزل ۴۶۹: أتت روائح رند الحمی و زاد غرامی

ای صاحب فال، این غزل آمیزه‌ای از پارسی و تازی است و از دلی سخن می‌گوید که در غربت، بوی گیاهان سرزمین یار را شنیده و شوقش افزون شده است. حافظ می‌گوید شنیدن پیام دوست خود سعادت و سلامت است و از پیک می‌پرسد چه کسی سلام او را به سعاد خواهد رساند. او شام غریبان را با اشک چشمش نشانت می‌دهد، اشکی زلال چون باده صافی در آبگینه شامی. اما بیت شاهد نویدی روشن دارد: چیزی نمانده که روز فراق به سر آید؛ از فراز تپه‌های حمی، چادرهای منزل یار پیداست. یعنی آنچه دیرزمانی چشم‌انتظارش بوده‌ای، اکنون از دور نمایان شده است. حافظ خود را از دوری چون هلال باریک و کاسته می‌بیند، اما امید دارد که به بخت نیک، زود یار را شادمان و فرمانروا ببیند. در روزهای پیش رو، خبری خوش یا دیداری که انتظارش را می‌کشیدی نزدیک است؛ دلت را آماده کن و وفاداری‌ات را نگه دار، که پاداش صبر در راه است.