فال حافظ غزل ۴۷۱: ز دلبرم که رساند نوازش قلمی

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با چشم‌انتظاری آغاز می‌کند: چه کسی نوازشی از قلم دلبر برایم می‌آورد؟ کجاست پیک صبا؟ گویا تو نیز منتظر خبر یا نشانه‌ای هستی. اما حافظ پس از این آرزو، نکته‌ای مهم می‌گوید: تدبیر عقل در راه عشق مانند شبنمی است که بخواهد بر دریا نقش بکشد. یعنی بیش از اندازه حساب‌وکتاب کردن در کاری که دل در آن درگیر است، به جایی نمی‌رسد. بیت شاهد همین را روشن‌تر می‌گوید: حدیث چون و چرا سر را به درد می‌آورد؛ پیاله‌ای بگیر و دمی از عمرت بیاسا. حافظ از ریا و طبل زیر گلیم دلگیر است و می‌خواهد آشکارا بر در میخانه علم برافرازد. او یادآوری می‌کند که دوام عیش شیوه عشق نیست و باید نیش غم را هم چشید. در روزهای آینده، به‌جای غرق شدن در پرسش‌های بی‌پایان، به دلت اعتماد کن، صادق و بی‌پرده باش و برای دردت از مسیح‌دمی یاری بگیر، نه از طبیب راه‌نشین.