فال حافظ غزل ۳۰۸: ای رخت چون خلد و لعلت سلسبیل

ای صاحب فال، حافظ رخسار یار را به بهشت و لب او را به چشمه سلسبیل مانند می‌کند که جان و دل را وقف خود کرده است. تیر نگاه یار در هر گوشه صد کشته دارد و حافظ هم یکی از آنان است. اما در میانه غزل بیتی آمده که شاید آینه حال تو باشد: پای ما لنگ است و منزل بس دراز، دست ما کوتاه است و خرما بر درخت. گویا آرزویی داری که اکنون دور از دسترس به نظر می‌رسد و توانت را برای رسیدن به آن کم می‌بینی. حافظ خود را چون موری می‌بیند که زیر پای فیل افتاده است. با این همه، بیت شاهد راه را نشان می‌دهد: خدایا این آتشی را که در جان من است، سرد کن چنان‌که آتش را بر ابراهیم خلیل سرد کردی. یعنی آنجا که توان انسان کم است، لطف خدا می‌تواند آتش را گلستان کند. این فال تو را به توکل فرامی‌خواند؛ نه به معنای دست کشیدن، بلکه به معنای آنکه کارت را بکنی و نتیجه را به او بسپاری. گرمای این آرزو، با آرامش ایمان، سوزان نخواهد ماند.