فال حافظ غزل ۱۹: ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست؟

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از نسیم سحر می‌پرسد آرامگاه یار کجاست، و پرسش کجاست را بارها تکرار می‌کند. او چون موسی در شب تار به سوی وادی ایمن می‌رود و در جست‌وجوی آتش طور و وعده دیدار است. این غزل حال کسی است که دنبال پاسخی می‌گردد و هنوز نشانه روشنی نیافته است. حافظ می‌گوید اهل بشارت کسی است که زبان اشارت را بفهمد؛ یعنی پاسخ تو شاید در نشانه‌های کوچک پنهان باشد. او اعتراف می‌کند که ساقی و مطرب و می همه آماده‌اند، اما بی یار عیش فراهم نمی‌شود. بیت شاهد فال تو اندرزی حکیمانه است: ای حافظ، از باد خزان در چمن روزگار مرنج و فکر معقول کن؛ گل بی‌خار کجاست؟ این بیت به تو می‌گوید هیچ خواسته‌ای بی‌دردسر به دست نمی‌آید و هر گلی خاری دارد. اگر سختی‌های این راه را بپذیری و از کمبودها گله نکنی، به آرامگاه یار نزدیک‌تر خواهی شد و نور طور را در شب تار خواهی دید.