فال حافظ غزل ۷۰: مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

ای صاحب فال، این غزل ترانه دلی است که جز روی دوست به چیزی نمی‌نگرد و جز نام او ذکری ندارد. حافظ می‌گوید اشکم برای طواف حرم تو احرام می‌بندد، هرچند از خون دل زخمی‌ام لحظه‌ای پاک نیست؛ یعنی با همه کاستی‌ها، نیتش صادق است. او عاشق تهیدستی را که دل ناقابلش را نثار می‌کند سرزنش‌پذیر نمی‌داند، زیرا نقدی دیگر در دست ندارد؛ پس اگر امکاناتت اندک است، صداقتت را کم‌ارزش ندان. بیت شاهد امیدی استوار دارد: سرانجام دست کسی به آن سرو بلند می‌رسد که همتش در طلب کوتاه نباشد. این وعده روشن فال توست؛ اگر خواسته‌ات را با پشتکار دنبال کنی، به آن خواهی رسید. حافظ می‌گوید در آتش سودا آهی نمی‌زند و کسی نمی‌تواند بگوید بر داغ دلش صبور نیست. او از روز نخست دانست که پریشانی این زنجیر زلف پایانی ندارد، اما از راه برنگشت. در پایان می‌گوید آرزوی پیوند تنها در دل حافظ نیست؛ همه آن را دارند. در روزهای پیش رو، صبر و همت تو به ثمر می‌نشیند.