تعبیر خواب نماز

ابن سیرین می‌گوید نماز در خواب نشانه‌ی رسیدن به مقصود، ادای امانت و برآمدن حاجت است و هر که ببیند نماز واجب را کامل به جا آورده، دین و دنیای او به سامان می‌رسد. به گفته‌ی او نماز مستحب نشانه‌ی پاکی دل و نیکی با مردم است و رکوع و سجده به فروتنی و پیروزی بر دشمن تعبیر می‌شود. او نماز رو به قبله را نیکو و نماز رو به غیر قبله را یادآوری برای بازگشت از راه نادرست دانسته است.

امام صادق (ع) فرموده‌اند دیدن نماز در خواب بر چند وجه است: رسیدن به حاجت، ادای قرض، توبه، آرامش دل و نزدیکی به خداوند. اگر کسی ببیند نماز صبح می‌خواند، کاری نیک را آغاز می‌کند و به زودی ثمره‌اش را می‌بیند. در این روایت آمده است که نماز ظهر به رسیدن به مراد، نماز عصر به آسان شدن کار و نماز مغرب و عشا به پایان یافتن غم و گشایش در زندگی تعبیر می‌شود.

در تعبیرنامه‌ی منسوب به دانیال نبی آمده است که نماز دلیل بر پرهیزکاری، امانت‌داری و برآمدن آرزوهای نیک است. اگر ببینی در مکانی پاک و روشن نماز می‌گزاری، از اندوه رها می‌شوی و دلت آرام می‌گیرد. دانیال نماز خواندن در جمع را به عزت و احترام در میان مردم تعبیر کرده و پیش‌نمازی را نشانه‌ی رسیدن به جایگاهی دانسته است که در آن مسئولیت راهنمایی دیگران بر دوش انسان است.

ابراهیم کرمانی می‌گوید هر که در خواب ببیند نماز می‌خواند، از آنچه بیم دارد ایمن می‌شود و کارهای دنیا و آخرتش نیکو می‌گردد. اگر نماز را نیمه‌کاره رها کند، کاری که آغاز کرده ناتمام می‌ماند و باید در انجام آن کوشاتر باشد. به باور کرمانی نماز جماعت نشانه‌ی همدلی و یاری مردم است و نماز در مسجد به آبرو و نیک‌نامی تعبیر می‌شود. او جانماز را به آرامش خانه و برکت دانسته است.

منوچهر مطیعی تهرانی با احترام می‌گوید خواب نماز از خواب‌های بسیار خوب است و نشان می‌دهد دل خواب‌بیننده در جست‌وجوی آرامش و خوبی است. به نظر او اگر در خواب نماز خواندید، حاجتی که در دل دارید برآورده می‌شود یا گرهی از کارتان باز می‌شود. مطیعی می‌گوید اگر نمازتان قضا شد یا ناتمام ماند، نگران نشوید؛ این خواب فقط یادآوری می‌کند که کاری را نیمه‌کاره رها نکنید.

از دید کارل گوستاو یونگ، نیایش بیانی از پیوند خودآگاه با «خود» است؛ مرکز کلیت روان که در تصاویر دینی جلوه‌گر می‌شود. خواب نماز می‌تواند نشانه‌ی مرحله‌ای از فرایند فردیت باشد که در آن انسان از خواسته‌های فردی فراتر می‌رود و با معنایی بزرگ‌تر پیوند می‌یابد. یونگ دین‌داری را از نیازهای اصیل روان می‌دانست و چنین خوابی را بازتاب نیاز به تعادل، آرامش و جهت‌یابی درونی تفسیر می‌کرد.

زیگموند فروید آیین‌ها و نیایش را از جلوه‌های نیاز به امنیت، پناه و آرامش در برابر اضطراب‌های زندگی می‌دانست. در این نگاه خواب نماز می‌تواند بازتاب آرزوی رهایی از احساس گناه، دریافت بخشش و یافتن آرامشی باشد که در بیداری کمتر تجربه می‌شود. نماز ناتمام یا قضا شده نیز ممکن است نشانه‌ی نگرانی از کوتاهی در وظایف باشد. فروید پیشنهاد می‌کرد به احساسی که پس از خواب باقی می‌ماند توجه شود.

لوک اویتنهاو معناهای کوتاه و آرامش‌بخشی برای نیایش در خواب آورده است: نیایش کردن یعنی آرامش و رضایت درونی؛ دیدن دیگران در حال نیایش نشانه‌ی خبری خوش است؛ نیایش در جمع یعنی همدلی و حمایت دوستان؛ و نیایش در جایی مقدس خبر از برآورده شدن آرزویی دیرینه می‌دهد. او زانو زدن برای نیایش را نشانه‌ی فروتنی و آمادگی برای پذیرش تغییرات نیکو در زندگی دانسته است.