تعبیر خواب ضریح

ابن سیرین می‌گوید دیدن آرامگاه پاکان و بزرگان دین در خواب، دلیل بر نیکی دین و پاکی دل خواب‌بیننده است. اگر کسی ببیند به زیارت مرقد صالحی رفته و در آنجا دعا می‌کند، حاجتش برآورده می‌شود و از غم رهایی می‌یابد. به گفته‌ی او هر که در خواب به ضریحی پناه برد، از ترس و دشمن ایمن می‌شود. او زیارت بزرگان دین را نشانه‌ی همنشینی با نیکان و رسیدن به علم و حکمت دانسته است.

امام صادق (ع) فرموده‌اند دیدن زیارتگاه اولیای خدا در خواب بر چند وجه است: برآمدن حاجت، توبه‌ی پذیرفته، ایمنی از بلا، شفای بیمار و فراخی روزی. اگر کسی ببیند با دلی شکسته کنار ضریح ایستاده و دعا می‌کند، غمی که بر دلش سنگینی می‌کند برطرف می‌شود. در این روایت آمده است که بوسیدن ضریح با ادب و حرمت، نشانه‌ی رسیدن به عزت و محبت در میان مردم است.

در تعبیرنامه‌ی منسوب به دانیال نبی آمده است که دیدن جایگاه مقدس و مزار پاکان، دلیل بر صلاح کار و رسیدن به آرزوست. اگر ببینی به زیارتگاهی وارد شدی و آرامش یافتی، از گرفتاری‌ها رهایی می‌یابی و دلت روشن می‌شود. دانیال گفته است اگر کسی ببیند در زیارتگاه چراغی روشن کرد، دانش یا نیکی‌ای از او به مردم می‌رسد و نامش به خیر یاد می‌شود.

ابراهیم کرمانی می‌گوید هر که در خواب ببیند ضریح یا مرقد یکی از بزرگان دین را زیارت می‌کند، به مراد دل می‌رسد و کارهای بسته‌اش گشوده می‌شود. اگر ببیند در آنجا نماز می‌گزارد، دینش استوار و روزی‌اش حلال می‌شود. به باور او اگر بیماری چنین خوابی ببیند، به شفا امیدوار باشد و اگر وام‌داری ببیند، وامش ادا می‌شود. کرمانی دور ماندن از ضریح را نیز نشانه‌ی دوری از معنویت و نیاز به بازگشت دانسته است.

منوچهر مطیعی تهرانی با لحنی گرم می‌گوید خواب زیارت ضریح از آن خواب‌هایی است که آدم را تا مدت‌ها آرام نگه می‌دارد. به نظر او چنین خوابی بیشتر نشان می‌دهد دلتان در جست‌وجوی پناه و آرامش است و همین جست‌وجو خود نشانه‌ی خیر است. مطیعی می‌گوید اگر کنار ضریح گریه کردید، بار سنگینی از دوشتان برداشته می‌شود. او توصیه می‌کند پس از این خواب اگر توانستید به زیارت بروید یا دست‌کم از راه دور سلامی بفرستید.

از دید کارل گوستاو یونگ، ضریح و زیارتگاه می‌توانند تصویری از مرکز مقدس روان باشند؛ جایی که خود یا هسته‌ی یکپارچه‌ی شخصیت در آن جای دارد. زیارت در این نگاه سفری درونی به سوی معنا و کمال است و طواف یا گرد آمدن زائران، یادآور ماندالا و نیاز روان به نظم و تمامیت. خواب ضریح اغلب در دوره‌هایی دیده می‌شود که فرد به دنبال جهت‌یابی تازه‌ای در زندگی است و ناخودآگاه او را به سوی منبع امید و آرامش فرامی‌خواند.

زیگموند فروید احتمالاً ضریح را نماد پناهگاه و جست‌وجوی حمایت چهره‌ای مقتدر و مهربان می‌دانست؛ نیازی که از کودکی و پیوند با والدین ریشه می‌گیرد. از نگاه او ذهن خفته در لحظه‌های اضطراب، تصویری از جایگاهی امن می‌سازد تا آرامش را بازگرداند. گریستن کنار ضریح ممکن است بیانگر احساساتی باشد که در بیداری فروخورده شده‌اند. فروید پیشنهاد می‌کرد خواب‌بیننده به نیازهای عاطفی‌ای بیندیشد که در زندگی روزمره کمتر به آن‌ها مجال بروز داده است.

لوک اویتنهاو در فرهنگ خواب خود معناهای کوتاه و کاربردی برای زیارتگاه و جایگاه‌های مقدس آورده است: دیدن زیارتگاه یعنی آرامش خاطر و رهایی از نگرانی؛ زیارت کردن نشانه‌ی رسیدن به آرزویی است که مدت‌ها در دل داشته‌اید؛ و دعا کردن در مکانی مقدس خبر از حمایت دوستانی می‌دهد که در روزهای سخت کنارتان می‌مانند. او دیدن جمعیت زائران را نیز نشانه‌ی همدلی و پیوند با دیگران می‌داند.