فال حافظ غزل ۱۳۲: به آب روشن می عارفی طهارت کرد

ای صاحب فال، حافظ در این غزل کوتاه از عارفی می‌گوید که سپیده‌دم به میخانه رفت و با آب روشن می طهارت کرد. همین که ساغر زرین خورشید پنهان شد، هلال عید به گردش قدح اشارت کرد. تصویر غزل، تصویر پایان روزه‌داری و آغاز گشایش است. اما بیت شاهد عمیق‌ترین پیام را دارد: خوشا نماز و نیاز کسی که از سر درد، با اشک دیده و خون جگر طهارت کرد. این فال می‌گوید ارزش کار تو در صداقت دل و درد راستینی است که پشت آن است، نه در آداب و تشریفات. حافظ با طنزی گزنده از امامی یاد می‌کند که نمازهای دراز داشت، اما خرقه‌اش را با خون دختر رز شست؛ یعنی ظاهر پارسا گاه باطنی دیگر دارد. دل شاعر با جان آشوب زلف یار را خریده و نمی‌داند این تجارت چه سودی داشت. فال تو را دعوت می‌کند که اگر دلت دردمند است، از همین درد پلی به سوی پاکی و نزدیکی بسازی.