فال حافظ غزل ۳۶۷: فتوی پیر مغان دارم و قولی‌ست قدیم

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با فتوای پیر مغان آغاز می‌کند: می در جایی که یار ندیم نباشد حرام است؛ یعنی شادی بی همدل، بی‌معناست. او از دلق ریایی بیزار است و همنشینی با ناهمرنگان را عذابی دردناک برای روح می‌داند. سال‌هاست بر در میخانه مقیم است و از نسیم سحر می‌خواهد عهد قدیم را به یاد یار آورد. بیت شاهد فال تو امیدی دلنشین دارد: به غنچه بگو از کار فروبسته دلتنگ مباش، که از دم صبح و نفس نسیم مدد می‌یابی. غنچه بسته است، اما همین بستگی مقدمه شکفتن است. اگر کارت گره خورده و دلت تنگ است، بدان که گشایش در راه است. حافظ یادآوری می‌کند که درد عاشق با داروی حکیم بهبود نمی‌یابد، پس چاره را از دری دیگر بجوی. او می‌گوید گوهر معرفت بیاموز که با خود می‌بری، چون زر و سیم نصیب دیگران می‌شود. در پایان می‌گوید اگر سیم و زر نداری، شاکر باش؛ لطف سخن و طبع سلیم دولتی بزرگ است.