فال حافظ غزل ۴۱۶: خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه

ای صاحب فال، غزل با نسیمی خنک و عنبرآگین آغاز می‌شود که بامداد پگاه در هوای یار برخاسته است. حافظ از پرنده‌ای خجسته‌لقا می‌خواهد راهنمایش شود، چون چشمش از شوق خاک آن درگاه آب شده است. این نشان می‌دهد که در راه آرزویت به راهنما و نشانه‌ای نیاز داری و آن نشانه شاید همین نزدیکی باشد. حافظ خود را در برابر یار شرمنده می‌بیند که بی او نفس می‌کشد و تنها به عفو او امید دارد. در بیت پنجم صبا را می‌بیند که سپیده‌دم جامه سیاه شب را چاک می‌زند؛ تصویری از پایان تاریکی و دمیدن روشنی. و عشقی چنان ریشه‌دار که حتی از تربتش به جای گیاه، گل سرخ می‌روید. بیت آخر لطیف و امیدبخش است: زود از من ملول مشو، که حافظ تو تازه همین لحظه بسم‌الله گفته است. فال تو آغاز راهی را نشان می‌دهد؛ هنوز اول کاری، پس با حوصله و شوق ادامه بده که سپیده نزدیک است.