فال حافظ غزل ۴۱۷: عیشم مدام است از لعل دل‌خواه

ای صاحب فال، این غزل از کوتاه‌ترین و شادترین غزل‌های حافظ است و با شکری بی‌پرده آغاز می‌شود: عیشم مدام است و کارم به کام است، الحمدلله. فال تو بشارت کامیابی دارد. آنچه دنبالش بوده‌ای یا نزدیک است یا بخشی از آن هم‌اکنون به دست آمده و تنها باید آن را ببینی و قدر بدانی. حافظ از بخت سرکش می‌خواهد که یار را تنگ در بر کشد؛ یعنی بخت را رام کن و فرصت را از دست نده. او می‌گوید پیران جاهل و شیخان گمراه ما را به رندی افسانه کردند و از زاهد و عابد ریاکار توبه می‌کند؛ پس حرف بدگویان را جدی نگیر. در میانه غزل البته یادی از فراق هم هست، چشمی و صد نم، جانی و صد آه، تا بدانی این شادی ارزان به دست نیامده است. بیت پایانی می‌گوید شوق لب یار، درس شبانه و ورد سحرگاه را از یاد حافظ برده است. شادی‌ات را با سپاس همراه کن و آن را از دست مده.