فال حافظ غزل ۴۷۷: دو یار زیرک و از باده کهن دو منی

ای صاحب فال، حافظ در این غزل تصویری از آرامشی ساده می‌کشد: دو یار زیرک، اندکی باده کهن، فراغتی، کتابی و گوشه چمنی. او می‌گوید این مقام را به دنیا و آخرت نمی‌دهم، هرچند هر دم جمعی در پی‌ام بیفتند. هر کس کنج قناعت را به گنج دنیا بفروشد، یوسف مصری را به کمترین بها فروخته است. این فال تو را به سوی آرامش و قناعت فرامی‌خواند. اما غزل از روزگاری آشفته هم سخن می‌گوید: تندباد حوادث چنان وزیده که نمی‌توان فهمید در این چمن گلی بوده یا سمنی، و از سموم گذشته عجب است که هنوز بوی گلی مانده. بیت شاهد اما امیدی محکم می‌دهد: ای دل، به صبر بکوش، که حق چنین نگین عزیزی را در دست اهرمن رها نمی‌کند. یعنی آنچه ارزشمند است سرانجام به جایگاه درستش بازمی‌گردد. در روزهای آینده، با دوستان دانا و دلی قانع، طوفان را پشت سر می‌گذاری و حق به حق‌دار می‌رسد.