فال حافظ غزل ۴۱۸: گر تیغ بارد در کوی آن ماه

ای صاحب فال، غزل با تسلیمی بزرگ آغاز می‌شود: اگر در کوی آن ماه شمشیر ببارد، گردن نهاده‌ایم؛ فرمان از آن خداست. حافظ نشان می‌دهد که در راه عشق و آرزوی راستین، سختی‌ها را باید پذیرفت. او آیین تقوا را می‌شناسد، اما می‌گوید با بخت گمراه چه چاره‌ای هست؟ با شیخ و واعظ سروکاری ندارد و سخن را کوتاه می‌کند: یا جام باده، یا قصه کوتاه. در بیت پنجم دردی عمیق آشکار می‌شود: مهر تو پرتوی بر ما نیفکند، آه از دلت ای آیینه‌رو. سپس به عربی می‌گوید صبر تلخ است و عمر گذرا، ای کاش می‌دانستم تا کی باید در انتظار دیدارش بمانم. و سرانجام به خود نهیب می‌زند: حافظ، چرا می‌نالی؟ اگر وصل می‌خواهی، باید گاه و بی‌گاه خون دل بخوری. فال تو از مرحله‌ای سخت اما معنادار خبر می‌دهد. رسیدن به آنچه می‌خواهی بی‌رنج نیست؛ ناله را کنار بگذار، تلخی صبر را بپذیر و بدان این رنج بیهوده نیست.