فال حافظ غزل ۴۵۳: ای که دایم به خویش مغروری

ای صاحب فال، این غزل کوتاه با لحنی صریح و بی‌پرده آغاز می‌شود: ای که همیشه به خود مغروری، اگر عشق نداری، معذوری. حافظ در این چند بیت، میان دو گونه مستی فرق می‌گذارد؛ مستی عشق که از جان برمی‌خیزد و مستی آب انگور که سطحی و گذراست. او به کسی که به عقل خود می‌نازد می‌گوید گرد دیوانگان عشق مگرد، زیرا عقل حسابگر تو را از فهم آنان بازمی‌دارد. سپس نشانه عاشقان واقعی را می‌شمارد: روی زرد و آه دردآلود، که خود دوای رنجوری آنان است. بیت شاهد فال تو بیت پایانی است: ای حافظ، از نام و ننگ خود بگذر و ساغر بطلب، که خماری. یعنی تا وقتی نگران آبرو و قضاوت دیگرانی، طعم حقیقی آنچه می‌جویی را نمی‌چشی. شاید در نیت تو نیز غرور یا ترس از حرف مردم، مانعی پنهان شده است. این فال از تو می‌خواهد دلت را از قید خودپسندی آزاد کنی؛ آنگاه راهی که بسته می‌نمود، گشوده می‌شود.