فال حافظ غزل ۱۲۲: هر آن‌که جانب اهل خدا نگه دارد

ای صاحب فال، ردیف این غزل نگه دارد است و همه آن درباره پاسداری است؛ پاسداری از پیمان، از راز و از دل. بیت نخست وعده‌ای روشن می‌دهد: هر که جانب اهل خدا را نگه دارد، خدا او را در همه حال از بلا نگه می‌دارد. این فال برای تو نوید محافظت و آرامش است. حافظ می‌گوید چنان زندگی کن که اگر پایت لغزید، فرشته‌ات با دو دست دعا تو را نگه دارد؛ یعنی کردار نیک امروز، پشتوانه روزهای سخت فرداست. او درسی ظریف در رابطه می‌دهد: اگر می‌خواهی معشوق پیمان نگسلد، سررشته را نگه دار؛ یعنی وفاداری دوطرفه است و از خودت آغاز می‌شود. راز دوست را هم جز با خود دوست نمی‌گوید، زیرا آشنا سخن آشنا را نگه می‌دارد. و وقتی از یار خواست که دلش را نگاه دارد، پاسخ شنید: از دست بنده چه برمی‌آید، خدا نگه دارد. پس کارت را بسپار و به نگهبانی خدا اطمینان داشته باش.