فال حافظ غزل ۴۸۶: بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی

ای صاحب فال، این غزل با بلبلی آغاز می‌شود که از شاخ سرو با آوازی کهن درس مقامات معنوی می‌خواند. حافظ می‌گوید گل چون آتش موسی جلوه کرده تا از درخت، نکته توحید را بشنوی. یعنی در همین زیبایی‌های ساده پیرامونت، پیامی معنوی برایت نهفته است. او یادآوری می‌کند که جمشید از جهان جز حکایت جامش چیزی نبرد؛ پس زنهار که دل بر اسباب دنیوی نبندی. حافظ آسودگی بوریا و خواب امن درویشی را از تخت خسروی خوش‌تر می‌داند. اما بیت شاهد پند اصلی فال توست: دهقان سالخورده چه خوش به پسرش گفت که ای نور چشمم، جز آنچه کاشته‌ای درو نمی‌کنی. این قانون ساده زندگی است: نتیجه هر کار، از جنس همان کاری است که انجام داده‌ای. اگر امروز نیکی و کوشش بکاری، فردا همان را برداشت می‌کنی. در روزهای آینده، به‌جای چشم دوختن به ثروت و جایگاه، به آنچه می‌کاری بیندیش؛ بذرهای خوب دیر یا زود ثمر می‌دهند.