فال حافظ غزل ۹۰: ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

ای صاحب فال، حافظ در این غزل باد صبا را چون هدهد سلیمان به سرزمین سبا می‌فرستد تا پیام دلش را به یار دور برساند. او می‌گوید حیف است پرنده‌ای چون تو در خاک‌دان غم بماند؛ تو را به آشیان وفا می‌فرستم. شاید تو نیز عزیزی را دور از خود داری یا آرزویی در دلت هست که هنوز دست‌نیافتنی می‌نماید. حافظ یادآوری می‌کند که در راه عشق نزدیکی و دوری معنا ندارد؛ آن غایب از نظر، هم‌نشین دل است و هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیر به سویش روانه می‌شود. بیت شاهد بشارتی آشکار دارد: ساقی بیا که هاتف غیب به مژده گفت با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت. یعنی رنجی که امروز داری بی‌پاسخ نمی‌ماند و درمانش در راه است. فقط کافی است امید و دعا را رها نکنی و دل را از کینه و غم پاک نگه داری. در پایان، حافظ می‌گوید ذکر خیر تو سرود مجلس ماست؛ محبت تو در دل‌ها زنده است و پاداشش به تو بازخواهد گشت.