فال حافظ غزل ۸۹: یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

ای صاحب فال، این غزل با دعایی پرسوز آغاز می‌شود: خدایا سببی بساز که یارم به سلامت بازآید و مرا از بند ملامت برهاند. شاید تو نیز چشم‌انتظار بازگشت کسی یا سامان گرفتن کاری هستی. حافظ خاک راه یار سفرکرده را توتیای چشم می‌خواهد و از شش جهت خود را در بند عشق می‌بیند. اما بیت شاهد پیامی فوری و روشن دارد: امروز که در دست توام مهربانی کن، فردا که خاک شوم اشک پشیمانی چه سود دارد؟ این فال به تو یادآوری می‌کند که فرصت مهربانی و جبران، امروز است. اگر رابطه‌ای نیاز به آشتی دارد، اگر حرفی ناگفته مانده یا کسی منتظر توجه توست، بدان که دیروز گذشته و فردا معلوم نیست. حافظ می‌گوید از جور و جفای یار نمی‌نالد، زیرا بیداد لطیفان نیز لطف است؛ یعنی گاهی سختی‌های رابطه را هم باید با بزرگواری پذیرفت. دعایت را بکن، اما منتظر نمان؛ با یک قدم مهربانانه، خودت سبب‌ساز بازگشت باش.