فال حافظ غزل ۴۸۸: سحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی

ای صاحب فال، این غزل با ندایی سحرگاهی آغاز می‌شود: هاتف میخانه از سر خیرخواهی گفت بازآی که تو از دیرباز اهل این درگاهی. گویا تو نیز از جایی یا راهی که روزگاری به آن تعلق داشتی دور افتاده‌ای و اکنون ندای بازگشت را می‌شنوی. حافظ از رندان قلندری می‌گوید که بر در میکده افسر شاهی می‌ستانند و می‌بخشند؛ خشت زیر سر دارند و پا بر تارک هفت ستاره. یعنی بزرگی حقیقی به دارایی نیست، به آزادگی دل است. اما بیت شاهد هشداری مهم دارد: این مرحله را بی‌همراهی خضر طی مکن؛ ظلمات است، از خطر گمراهی بترس. پس در راهی که پیش رو داری، به راهنمایی دانا و آزموده نیاز داری. حافظ می‌گوید اگر سلطنت فقر را به تو ببخشند، کمترین قلمروت از ماه تا ماهی است؛ اما اگر اهل آن نیستی، مسند خواجگی را از دست مده. در پایان نیز خود را از خام‌طمعی بازمی‌دارد. در روزهای آینده، با راهنمایی درست و عملی شایسته، به جایگاهت بازمی‌گردی.