فال حافظ غزل ۱۰۶: تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

ای صاحب فال، این غزل دعایی سراسر مهر برای سلامت است. حافظ آرزو می‌کند تن عزیزش هرگز نیازمند ناز طبیبان نشود و وجود نازکش از هیچ گزندی آزرده نگردد. او می‌گوید سلامت همه جهان در سلامت توست و آرزو می‌کند ظاهرت هرگز افسرده و باطنت پژمرده نباشد. اگر نیت تو درباره سلامت خود یا عزیزی است، این فال پیامی امیدبخش دارد: دعای خیر همراه توست و عافیت در راه است. حافظ آرزو می‌کند وقتی خزان برای غارت به چمن می‌آید، راهش به سرو بلند نیفتد؛ یعنی سختی‌ها از کنار تو بگذرند و آسیبی نرسانند. او همچنین از بدبینان و طعنه‌زنان می‌گوید و دعا می‌کند در بزمی که زیبایی تو جلوه می‌کند، مجال بدگویی نباشد و چشم بد چون سپند بر آتش بسوزد. در بیت پایانی، حافظ با لطافت می‌گوید شفا را از سخن شکرفشان من بجوی تا نیازی به گلاب و قند نداشته باشی. یعنی آرامش دل و کلام مهرآمیز، خود بخشی از درمان است. این فال نوید عافیت و دوری از گزند است.