فال حافظ غزل ۱۱۲: آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

ای صاحب فال، حافظ در این غزل به امیدی آرام دل بسته است: همان که رخسار یار را رنگ گل و نسرین داد، می‌تواند به او نیز صبر و آرام ببخشد. یعنی آن دستی که زیبایی و سختی را آفریده، گشایش را هم در اختیار دارد. بیت شاهد درسی ماندگار دارد: اگر گنج زر نیست، کنج قناعت باقی است؛ آن که به شاهان گنج داد، به گدایان قناعت بخشید. این فال به تو می‌گوید سهم تو از روزگار کم نیست، فقط شکل دیگری دارد. حافظ جهان را عروسی زیبا می‌بیند که هر که به آن دل ببندد، عمر خود را کابینش می‌کند؛ پس از دل‌بستگی افراطی به ظواهر دنیا بر حذر باش. اما غزل ناامید نیست؛ صبا مژده فروردین داده و شاعر عزم کرده دست در دامن سرو و لب جوی بزند. یعنی بهار در راه است و فرصت شادی‌های ساده فرا رسیده. با آنچه داری خرسند باش و به کرم روزگار امید داشته باش.