فال حافظ غزل ۱۱۷: دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

ای صاحب فال، این غزل با دلی آغاز می‌شود که در پرتو روی یار از تماشای چمن فارغ است؛ مانند سرو پایبند و مانند لاله داغدار. حافظ سر به کمان ابروی هیچ‌کس فرود نمی‌آورد، زیرا گوشه‌گیران از جهان بی‌نیازند. اما مهم‌ترین بیت برای تو پرسشی است که پاسخش امید است: در شب ظلمت و بیابان به کجا می‌توان رسید؟ مگر آنکه شمع روی یار چراغ راه باشد. این فال نشان می‌دهد که اکنون در راهی تاریک و ناآشنا قدم گذاشته‌ای و نمی‌دانی مقصد کجاست. حافظ می‌گوید تنها راه، داشتن چراغی است؛ نوری از ایمان، از عشق، یا از راهنمایی دلسوز. او با شمع صبحگاهی همدرد است و از اینکه جای بلبل را زاغ گرفته می‌گرید؛ یعنی از ناشایستگانی که جای اهل دل نشسته‌اند دلگیر است. اما در پایان، دل دردمند او سر درس عشق دارد، نه هوای باغ. پس به جای سرگرمی‌های گذرا، به آموختن و ژرف شدن رو کن تا راهت روشن شود.