فال حافظ غزل ۱۵۵: اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از یاری بازیگوش و ناپایدار سخن می‌گوید: اگر در پی‌اش بروی فتنه برمی‌انگیزد، و اگر از طلب بنشینی، به کینه برمی‌خیزد؛ اگر چون گرد در پی‌اش بیفتی، چون باد می‌گریزد. شاید در کار یا رابطه‌ای گرفتار شده‌ای که هر چه می‌کنی، نتیجه‌اش با انتظارت جور درنمی‌آید و نمی‌دانی پیش بروی یا دست نگه داری. حافظ می‌گوید فراز و شیب بیابان عشق دام بلاست و کجاست شیردلی که از بلا نپرهیزد. اما بیت شاهد راه را نشان می‌دهد: تو عمر و صبوری بخواه، که چرخ شعبده‌باز هزار بازی شگفت‌تر از این هم برمی‌انگیزد. یعنی این وضعیت پایان کار نیست و روزگار هنوز بازی‌های بسیار در آستین دارد. بیت پایانی نیز می‌گوید سر بر آستانه تسلیم بنه، که اگر ستیزه کنی روزگار با تو می‌ستیزد. در روزهای پیش رو، از کشمکش و اصرار دست بردار؛ آرامش تو کلید دگرگونی اوضاع است.