فال حافظ غزل ۱۶۷: ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

ای صاحب فال، این غزل از درخشیدن ستاره‌ای خبر می‌دهد که ماه مجلس شد و دل رمیده را رفیق و مونس گشت. فال تو نوید آمدن کسی یا چیزی است که به تنهایی و پریشانی‌ات پایان می‌دهد؛ شاید دوستی تازه، شاید فرصتی که انتظارش را نداشتی. حافظ از نگاری می‌گوید که به مکتب نرفت و خط ننوشت، اما با یک غمزه آموزگار صد مدرس شد؛ یعنی گاهی گشایش از جایی می‌رسد که هیچ حسابش را نکرده‌ای. بیت شاهد بشارت بزرگی است: دوست اکنون مرا بر صدر مصطبه می‌نشاند؛ گدای شهر را ببین که میر مجلس شد. این یعنی جایگاه و حال تو رو به بهبود است و قدر تو دیده خواهد شد. حافظ می‌گوید طرب‌سرای محبت اکنون آباد می‌شود. اما بیت پایانی هشدار ظریفی هم دارد: در اوج بخت، از راه اعتدال بیرون نرو. در آینده نزدیک، اقبال به تو روی می‌آورد؛ با فروتنی و سپاس آن را نگه دار.