فال حافظ غزل ۱۷۰: زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

ای صاحب فال، این غزل از دگرگونی‌های شگفت سخن می‌گوید: زاهد خلوت‌نشین دیشب به میخانه رفت، از سر پیمان گذشت و با سر پیمانه شد؛ صوفی که دیروز جام می‌شکست، با یک جرعه فرزانه شد؛ و آن که شاهد جوانی را به خواب دیده بود، در پیری دوباره عاشق شد. پیام نخست فال این است که هیچ حالی ماندگار نیست و دل‌ها ناگهان دگرگون می‌شوند؛ پس از تغییری که در خود یا دیگری می‌بینی نترس. بیت شاهد نوید روشنی دارد: شکر که گریه شام و سحر ضایع نشد و قطره باران ما گوهر یک‌دانه شد. یعنی رنج‌ها، اشک‌ها و دعاهایی که در این مدت داشته‌ای، بی‌ثمر نمانده و به ثمری ارزشمند تبدیل شده است. حافظ هشدار هم می‌دهد که آتش رخ گل خرمن بلبل را سوخت و شمع آفت پروانه شد؛ در شور تازه‌ات، خودت را نسوزان. سرانجام می‌گوید منزل حافظ اکنون بارگاه پادشاست؛ دل به دلدار و جان به جانانه رسید. فال تو خبر از رسیدن دارد.