فال حافظ غزل ۲۲۵: ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از بهاری سرشار سخن می‌گوید که نوعروس چمن در آن به اوج زیبایی رسیده است. او به شعر خود می‌بالد و می‌گوید همه طوطیان هند از این قند پارسی که به بنگاله می‌رود، شکرشکن می‌شوند. بیت شاهد بشارتی امیدبخش دارد: طی مکان و زمان را در سلوک شعر ببین، که این طفل یک‌شبه ره یک‌ساله می‌رود. یعنی کاری که آغاز کرده‌ای یا استعدادی که در خود داری، می‌تواند سریع‌تر از انتظارت رشد کند و راه درازی را کوتاه کند. اما حافظ در میانه غزل هشداری جدی هم می‌دهد: از ره مرو به عشوه دنیا، که این پیرزن مکار آرام می‌نشیند و با حیله می‌رود. پس در اوج موفقیت، فریب جلوه‌های گذرا را نخور. باد بهار از گلستان می‌وزد و ژاله در قدح لاله باده می‌شود؛ زمانه با توست. در بیت پایانی نیز می‌گوید غافل مشو که کار تو از ناله پیش می‌رود. در روزهای آینده، با تکیه بر هنر و تلاشت و دوری از فریب، پیشرفتی چشمگیر خواهی داشت.