فال حافظ غزل ۲۲۶: ترسم که اشک در غم ما پرده‌در شود

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از رازی سر به مهر می‌گوید که بیم دارد اشک پرده‌اش را بدرد و در عالم افسانه شود. او یادآوری می‌کند که سنگ در مقام صبر لعل می‌شود، آری می‌شود، اما به خون جگر. این بیت به تو می‌گوید خواسته‌ات شدنی است، اما بهای صبر و رنج دارد. بیت شاهد امیدی روشن در خود دارد: از هر کرانه تیر دعا روانه کرده‌ام، باشد که از آن میان یکی کارگر شود. پس دعاها و تلاش‌هایی که در جهت‌های گوناگون کرده‌ای بی‌اثر نمی‌مانند و یکی از آنها به هدف می‌نشیند. حافظ از کیمیای مهر یار می‌گوید که روی او را زر کرده و به یمن لطف، خاک زر می‌شود؛ یعنی محبت، ناچیز را ارزشمند می‌کند. او هشدار هم می‌دهد: حدیث دل را به دلدار بگو، اما چنان که صبا خبردار نشود؛ رازت را نگه دار. در روزهای آینده، اگر با شکیبایی و رازداری ادامه دهی و از تیر دعا دست نکشی، گشایشی از جایی می‌رسد که انتظارش را نداری.