فال حافظ غزل ۲۷: در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست

ای صاحب فال، حافظ در این غزل صحنه‌ای پرشکوه می‌سازد: یار با قدحی در دست به دیر مغان آمد، خود از می مست بود و میخواران از نرگس مست او مست شدند. در نعل اسبش شکل ماه نو پیدا بود و در برابر قد بلندش صنوبر کوتاه می‌نمود. این تصویرها از حضوری سخن می‌گویند که همه چیز را دگرگون می‌کند. حافظ با بازی زیبای کلمات می‌گوید چون او برخاست، شمع دل من نشست و خاموش شد؛ و چون او نشست، فریاد از نظربازان برخاست. یعنی حال دل تو نیز به حضور و غیاب کسی یا چیزی بسته است. بیت شاهد فال تو بیت پایانی است: بازآی تا عمر رفته حافظ بازآید، هرچند تیری که از شست رها شد بازنمی‌گردد. این بیت دو پیام دارد: نخست امید به بازگشت شادی و شور از دست رفته؛ و دوم واقع‌بینی، که گذشته عیناً تکرار نمی‌شود. پس آنچه بازمی‌گردد را با نگاهی تازه بپذیر و منتظر نباش همه چیز درست مانند روزهای پیش شود.