فال حافظ غزل ۲۷۵: صوفی گلی بچین و مرقع به خار بخش

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از صوفی می‌خواهد گلی بچیند و مرقع را به خار ببخشد و زهد خشک را به می خوشگوار بسپارد. او از ادعاها و سخنان گزاف و تسبیح و طیلسان نمایشی خسته است و می‌گوید زهد سنگینی که زیبارویان و ساقی آن را نمی‌خرند، بهتر است به نسیم بهار سپرده شود. این فال برای تو یادآور آن است که سخت‌گیری بی‌روح و ظاهرسازی، دل را خشک و کار را بسته می‌کند. اما بیت شاهد، راهی روشن پیش پایت می‌گذارد: ای کسی که به آبشخور مقصود راه برده‌ای، از این دریا قطره‌ای به من خاکسار ببخش. یعنی از کسانی که به آنچه تو می‌خواهی رسیده‌اند، با فروتنی بیاموز و یاری بخواه. حافظ با امید از خداوند می‌خواهد در فصل گل گناه بنده را ببخشد؛ رحمت از سخت‌گیری بزرگ‌تر است. او خود را شب‌زنده‌دار می‌خواند که سزاوار جام زر است؛ کوشش پنهان سرانجام دیده می‌شود. با دلی نرم‌تر و فروتنی بیشتر، راه برایت گشوده خواهد شد.