فال حافظ غزل ۳۱۱: عاشق روی جوانی خوش نوخاسته‌ام

ای صاحب فال، حافظ در این غزل با صراحتی دلنشین می‌گوید عاشق روی جوانی نوخاسته است و این غم را خود به دعا از خدا خواسته است. یعنی دلبستگی‌ای که در دل داری، باری تحمیلی نیست؛ آرزویی است که روزی برایش دعا کرده‌ای. شاعر از خرقه آلوده و وصله‌هایی که به صد شعبده بر آن دوخته شرم دارد و ترجیح می‌دهد عاشق و رند و نظرباز بودنش را فاش بگوید تا اینکه پشت ظاهری ساختگی پنهان شود. این پیامی روشن برای توست: در کاری که پیش رو داری، صداقت با خود و دیگران از هر نقابی کارسازتر است. شاعر به شمع می‌گوید خوش بسوز، که من نیز کمر به همین کار بسته‌ام؛ پس راه تو نیز راه همت و برخاستن است، نه نشستن و حسرت خوردن. هرچند گاهی حیرت چنان است که حساب سود و زیان از دست می‌رود، اما امید بیت پایانی زنده است: شاید آن دلبر نوخاسته تو را در بر کشد. آرزوی تازه‌ات، اگر با دل پاک دنبالش کنی، دور از دسترس نیست.