فال حافظ غزل ۳۲: خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

ای صاحب فال، حافظ در این غزل می‌گوید آن روز که خدا ابروی دلگشای یار را نقش زد، گشایش کار مرا هم به کرشمه‌های او بست. یعنی سرنوشت دل او به لطف یار گره خورده است. بیت شاهد فال تو این است: نسیم گل چون دل در پی هوای تو بست، صد گره از کار ما و دل غنچه گشود. تصویر غنچه‌ای که با نسیم بهار باز می‌شود، خبر از گشایشی می‌دهد که در کار تو نزدیک است؛ گره‌هایی که مدتی دلت را تنگ کرده بود، یکی‌یکی باز می‌شوند. حافظ از یار می‌خواهد چون نافه بر دل مسکینش گره نیندازد، زیرا دل با زلف گره‌گشای او عهد بسته است. او در عین حال اعتراف می‌کند که امید بستن به وفای نسیم خطا بود؛ پس دل را به هر نسیم گذرایی نسپار. بیت پایانی لبخندی شیرین دارد: گفتم از ستم تو از شهر می‌روم، یار خندید و گفت برو، چه کسی پایت را بسته؟ یعنی تو آزادی، اما دلت خود ماندن را برگزیده است. پس با آگاهی بمان و از گشایش پیش رو بهره ببر.